Zuidpuntje

Wat was het heerlijk wakker worden vanochtend..om n uur of 8 was de caravan al behoorlijk warm, lekker de ventilator aangezet en het gordijn half open en nog heerlijk n uurtje liggen genieten van het uitzicht.. Wat een traktatie om zo wakker te worden..
Toen we eindelijk uit bed waren meteen weer in de benen op pad naar de supermarkt in het dorp voor vers brood. N kleine wandeling maar wel steil omhoog t dorp in... Het zweet stond alweer in m'n schoenen.
Na het ontbijt op t gemak de spulletjes verzameld om weer een tripje te maken.. Deze keer naar het zuidelijkste puntje van Kroatie .we kwamen voorbij dubrovnik en het verbaasde ons dat er geen file was.. Wel en prachtig uitzicht vanaf de hoofdweg op de oude stad die we morgen gaan bezoeken.
De weg naar het Zuidpuntje was prachtig.. Bergachtig en vol met cipressen wat een mooi gezicht was. Op de heenweg nog ff een afslagen genomen naar een paradijselijk strAndje en na een verkoelende duik door naar het zuidelijkste puntje. Daar staat een fort dat in 1943 door de Duitsers is aangevallen de schade nog precies zichtbaar. Natuurlijk ligt hier ook een geocache en we struinen er al gauw een dik uur rond door alle gangen en kamers.uiteraard gaan we niet weg voor de cache gevonden is.
Vanaf dit zuidelijkste punt is het uitzicht op Montenegro prachtig, en we besluiten hier de meegebrachte lunch op te eten.
Reinier wil graag Montenegro op zijn lijstje bezochte landen bijschrijven en plant een route over de grens.
Op de terug weg van het fort eerst nog even een strandje met ook weer turquase kristalhelderwater om af te koelen en na de plons op naar de grens van Montenegro. Er staan n stuk of 7 auto's voor ons, valt mee denken we nog.. Maar het staat helemaal stil.. We blijven rustig wachten naast de auto. ..tot er een man vanachter ons komt aanlopen en in vloeiend Nederlands met ons begint te kletsen, hij woont on Montenegro en vertelt dat de grensovergang zomaar 2 uur kan duren. Het mannetje bij de grens neemt de tijd en heeft geen boodschap aan een rij of iets..
We kletsen nog wat met de man over het land, en de cultuur waarna we besluiten om te keren. Zomaar een de grens over om er alleen maar te zijn is het wachten niet waard... Dus tot nu toe nog geen Montenegro op t lijstje van Reinier, maar we zijn hier nog niet weg.
Via de supermarkt terug naar de camoing, eindelijk weer eens een keer campingfood gekookt..mmmm spaggettie ... En de avond gevuld met genieten van de sunset en rummicub.
Morgen weer een dag.. Een hele bijzondere.....